Tropentuin

Deze aapjes bereiken een kop-romplengte van 18 tot 25 centimeter, terwijl hun staart met ongeveer 30 centimeter duidelijk langer is. Ze wegen ongeveer 300 tot 400 gram. Hun vacht is overwegend grijsbruin met enkele lichte dwarsstrepen op de rug, en ook de staart heeft een gestreept patroon. Hun hoofd is bruin van kleur, met als opvallend kenmerk de witte, penseelachtige haren rondom de oren. Daarnaast hebben ze een witte vlek op hun voorhoofd, terwijl hun gezicht haarloos is.

De dagactieve stokstaartjes komen uit de open droge gebieden en savannes van Zuid-Afrika. Ze leven hier in vaste familieclans. Ze zijn zeer beweeglijk en voortdurend bezig – of het nu gaat om voedsel zoeken of het graven van nieuwe ondergrondse holen. Hun holen dienen als woonruimte, toevluchtsoord, nachtverblijf en kraamkamer. Binnen hun voedselgebied van maximaal 1.000 hectare verwijderen ze zich nooit te ver van hun hol. Om deze reden moeten hun holsystemen voortdurend worden uitgebreid. Af en toe nemen ze ook holletjes van andere dieren over. Stokstaartjes (Latijnse naam: Suricata suricatta) besteden veel tijd aan voedsel zoeken. Insecten, kleine gewervelde dieren, maar ook schorpioenen, slangen en spinnen staan naast vegetarisch voedsel op het menu van deze kleine roofdieren.

Ongeveer 90 procent van hun leven brengen gladvoorhoofdkaaimannen vrijwel bewegingsloos door – of het nu in de zon op de oever is, sluimerend, of in het water liggend. Maar de rust is bedrieglijk. Wanneer prooi zich aandient, kunnen ze razendsnel toeslaan. Liggend in het water zijn ze goed gecamoufleerd. Alleen de ogen en de neusgaten, die ver naar voren op de snuit zitten, steken uit het water. Vissen, vogels, kleine zoogdieren enz. staan op hun menu.
Gladvoorhoofdkaaimannen worden ongeveer 2 meter lang en wegen zo'n 60 kilogram. Hun thuisgebied ligt in Midden- en Zuid-Amerika. Vanwege hun grote aanpassingsvermogen komen ze voor in verschillende stromende en stilstaande wateren.

Wereldwijd zijn er ongeveer 124 soorten bekend, waarvan Coffea arabica en Coffea canephora (Robusta-koffie) de bekendste zijn. Deze plant wordt vooral geteeld voor de productie van koffie, het populaire warme drankje. Om koffie te maken, worden de bonen van de plant gefermenteerd en geroosterd. De bonen van de Robusta-soort leveren een intensere en krachtigere smaak op na het roosteren.

Tegenwoordig groeit deze vrucht in veel tropische en subtropische gebieden. De mango behoort tot de cashewfamilie (Anacardiaceae) en het geslacht Mangifera, dat ongeveer 69 soorten omvat. Onder ideale omstandigheden kan een mangoboom indrukwekkende hoogtes van 30 meter bereiken en meer dan 100 jaar oud worden. De plant is herkenbaar aan zijn leerachtige, glanzende bladeren en de kleine, geurige bloemen die in trossen groeien.

De schijnstam ontstaat uit de bladbases van de soms meterslange bladeren. Hoewel bananenbladeren niet geveerd zijn, kunnen ze door de wind inscheuren, waardoor ze een geveerde uitstraling krijgen. De bananenplant komt van nature voor in zowel tropische als gematigde gebieden. Afhankelijk van de soort produceert ze grotere of kleinere gele bananen.